Okuma: 2. Timoteos 1:8–18
8 Bunun için Rabbimiz’e tanıklık etmekten de O’nun uğruna tutuklu bulunan benden de utanma. Tanrı’nın gücüyle Müjde uğruna benimle birlikte sıkıntıya göğüs ger. 9–10 Tanrı bizi yaptıklarımıza göre değil, kendi amacına ve lütfuna göre kurtarıp kutsal bir yaşama çağırdı. Bu lütuf bize zamanın başlangıcından önce Mesih İsa’da bağışlanmış, şimdi de O’nun gelişiyle açığa çıkarılmıştır. Kurtarıcımız Mesih İsa ölümü etkisiz kılmış, yaşamı ve ölümsüzlüğü Müjde aracılığıyla ışığa çıkarmıştır. 11 Ben Müjde’nin habercisi, elçisi ve öğretmeni atandım. 12 Bu acıları çekmemin nedeni de budur. Ama bundan utanmıyorum. Çünkü kime inandığımı biliyorum. O’nun bana emanet ettiğini o güne dek koruyacak güçte olduğuna eminim. 13 Benden işitmiş olduğun doğru sözleri örnek alarak imanla ve Mesih İsa’da olan sevgiyle bunlara bağlı kal. 14 Sana emanet edilen iyi öğretileri içimizde yaşayan Kutsal Ruh aracılığıyla koru. 15 Biliyorsun, Asya İli’ndekilerin hepsi beni terk edip gittiler. Figelos’la Hermogenis de bunlardandır. 16 Rab, Onisiforos’un ev halkına merhamet etsin. Çünkü o çok kez içimi ferahlattı ve zincire vurulmuş olmamdan utanmadı. 17 Tersine, Roma’ya geldiğinde beni gayretle arayıp buldu. 18 O gün Rab’den merhamet bulmasını dilerim. Efes’te onun bana ne kadar hizmet ettiğini sen de çok iyi bilirsin.
Korkak İnsanlar Nasıl Müjdenin Tanığı Olur?
“Müjdeden utanma” sözü ilk bakışta yalnızca cesur insanlara söylenmiş gibi gelir. Oysa bu sözleri okuyan bizler, doğamız gereği korkak insanlarız. Pavlus, Timoteos’un yüreğini bildiği için onu cesaretlendirmeye çalışır. Öğüdü “Bunun için” diye başlar. Tanrı bize korkaklık ruhu değil, güç, sevgi ve özdenetim ruhu verdiği için (2Ti. 1:7), Rab’be tanıklık etmekten utanmamalı, Müjde uğruna sıkıntıya göğüs germeliyiz (8. ayet).
İman Gerçekten Kolay mı?
“Bizim için zor, ama Rab için kolay.”
“O’nun buyrukları da ağır değildir” (1Yu. 5:3). Öyleyse Tanrı’nın çocukları olarak yaşamak kolay mı? “İman edince bütün günahlarınız gidiyor, ne kolay bir dininiz var!” diyenler oluyor. Ama 1. Korintliler 13:4–7’de “sevgi” yerine “iman” koyarak okuyunca bakışımız değişir. İman sabırlıdır, şefkatlidir; kıskanmaz, övünmez. Peki biz ne kadar sabırlıyız, ne kadar kıskanmıyoruz? Doğal halimizle bunların hiçbiri kolay değil. Bizim için zor, ama Rab için kolay.
İnsanlar Pavlus’u Neden Terk Etti?
Pavlus bu mektubu tutukluyken yazdı. Asya İli’ndekilerin hepsi onu terk edip gitmişti; aralarında öğrencilerinden Figelos’la Hermogenis de vardı (15. ayet). Roma İmparatorluğu’nun gözünde Mesih’i duyurmak utanılacak bir şeydi; zorluk gelince insanlar teker teker ayrıldı. Üç yıl boyunca İsa’nın yanında O’nun mucizelerini gören öğrenciler de farklı değildi. İsa çarmıha giderken hepsi dağıldı; geriye kalan tek kişi bile O’nu üç kez inkâr etti. Yine de zincire vurulmuş Pavlus’tan utanmayan, çok kez içini ferahlatan ve Roma’ya gelince onu gayretle arayıp bulan Onisiforos gibi biri vardı (16–17. ayetler).
Korkak İnsanlar Nasıl Tanık Olur?
Dağılan bu insanlar sonradan hiç utanmadan müjdeyi yaydılar ve dünyayı değiştirdiler. Bunu yapan kendi cesaretleri değil, Kutsal Ruh’un gücüydü. Kutsal Ruh’u alan kişi, Pavlus gibi “Beni güçlendirenin aracılığıyla her şeyi yapabilirim” diyebilir (Flp. 4:13). O gün Rab’bi bırakıp kaçanlardan biri olan Yuhanna, yıllar sonra şöyle yazar: “Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar” (1Yu. 4:18). Mesih gibi seversek Mesih gibi cesur oluruz.
“Müjde insan işi değil, Mesih’in işidir.”
Bir kardeşin başından geçen bir olay anlatılır. Sapa bir mahallede İncil dağıtırken birkaç gençle tartışmaya girmiş. Oradan geçen yaşlı bir adam “Mesele nedir?” diye sorunca kardeş şöyle cevap vermiş: “Mesele Mesih’in meselesi.” Gerçekten de müjde insan işi değil, Mesih’in işidir; O’nun kurtuluş planıdır. Kim giderse gitsin, kim düşerse düşsün, Rab’bin işi kesinlikle devam edecek.
Müjde Konusunda Sorumluluğumuz Ne?
Bu bölüm bize üç sorumluluk gösteriyor. Birincisi, müjdeyi duyurma sorumluluğu. Pavlus Müjde’nin habercisi olarak atandığı gibi (11. ayet), biz de bizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmak için seçildik (1Pe. 2:9). İkincisi, müjde uğruna acı çekme sorumluluğu. Mesih’e iman edince hayat toz pembe olacak diye bir şey yok. Halk arasında “Demirden korkuyorsan trene binme” denir. Ama Kutsal Ruh’u alan kişi ne demirden ne trenden korkar, çünkü Mesih’in izinden gider. Pavlus da çektiği acılardan utanmaz: “Çünkü kime inandığımı biliyorum” (12. ayet). Dünyanın her yerindeki kardeşlerimiz aynı acıları çekiyor (1Pe. 5:9); birçok ülkede “İmanlıyım” demek bile suç sayılıyor. Ama Tanrı’nın kendisi, kısa bir süre acı çektikten sonra bizi pekiştirip güçlendirecek (1Pe. 5:10). Üçüncüsü, müjdeyi koruma sorumluluğu. İşittiğimiz doğru sözleri örnek alarak imanla ve sevgiyle bunlara bağlı kalmalıyız (13. ayet). Gerçeğe benzeyen ama farklı öğretiler çoğaldıkça müjdeyi iyi bilmemiz, her gün Tanrı’nın sözüyle beslenmemiz ve “Tanrı bugün bana ne söylüyor?” diye sormamız gerekiyor (1Ko. 15:1–2).
Bizim Gücümüz Değil, Kutsal Ruh’un İşi
“Ama Kutsal Ruh üzerinize inince güç alacaksınız. Yeruşalim’de, bütün Yahudiye ve Samiriye’de ve dünyanın dört bucağında benim tanıklarım olacaksınız” (Elç. 1:8). Korkudan dağılan öğrencilerin hayatında dönüm noktası bu vaat oldu. Aynı Ruh bugün iman eden hepimize veriliyor. Bu sorumluluklar ağır gelebilir, ama Tanrı bizi, köşe taşı Mesih İsa’nın kendisi olmak üzere elçilerle peygamberlerden oluşan temel üzerine hep birlikte inşa ediyor (Ef. 2:20–22). Bu yapı her gün yükseliyor. Müjdeyi duyurmak, acılara katlanmak ve müjdeyi korumak, bu evde yaşayan çocuklara yakışan bir yaşamdır. Bunu gerçekleştiren güç bizden değil, Kutsal Ruh’tan gelir. O zaman “O’nun buyrukları da ağır değildir” sözü bizim de tanıklığımız olur. Tanrı’nın Yeşu’ya söylediği “Güçlü ve yürekli ol” (Yşu. 1:9) sözü bugün bize de söyleniyor.
Ayetler
2Ti. 1:7 Çünkü Tanrı bize korkaklık ruhu değil, güç, sevgi ve özdenetim ruhu vermiştir.
1Yu. 5:3 Tanrı’yı sevmek O’nun buyruklarını yerine getirmek demektir. O’nun buyrukları da ağır değildir.
1Ko. 13:4–7 Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez. Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz. Sevgi haksızlığa sevinmez, gerçek olanla sevinir. Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır.
Flp. 4:13 Beni güçlendirenin aracılığıyla her şeyi yapabilirim.
1Yu. 4:18 Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar. Çünkü korku işkencedir. Korkan kişi sevgide yetkin kılınmamıştır.
1Pe. 2:9 Ama siz seçilmiş soy, Kral’ın kâhinleri, kutsal ulus, Tanrı’nın öz halkısınız. Sizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmak için seçildiniz.
1Pe. 5:9–10 Dünyanın her yerindeki kardeşlerinizin de aynı acıları çektiğini bilerek imanda sarsılmadan İblis’e karşı direnin. Sizleri Mesih’te sonsuz yüceliğine çağıran ve bütün lütfun kaynağı olan Tanrı’nın kendisi kısa bir süre acı çekmenizden sonra sizi yetkinleştirip pekiştirecek, güçlendirip temellendirecektir.
1Ko. 15:1–2 Şimdi, kardeşler, size bildirdiğim, sizin de kabul edip bağlı kaldığınız Müjde’yi anımsatmak istiyorum. Size müjdelediğim söze sımsıkı sarılırsanız, onun aracılığıyla kurtulursunuz. Yoksa boşuna iman etmiş olursunuz.
Elç. 1:8 “Ama Kutsal Ruh üzerinize inince güç alacaksınız. Yeruşalim’de, bütün Yahudiye ve Samiriye’de ve dünyanın dört bucağında benim tanıklarım olacaksınız.”
Ef. 2:20–22 Elçilerle peygamberlerden oluşan temel üzerine inşa edildiniz. Köşe taşı Mesih İsa’nın kendisidir. Bütün yapı Rab’be ait kutsal bir tapınak olmak üzere O’nda kenetlenip yükseliyor. Siz de Ruh aracılığıyla Tanrı’nın konutu olmak üzere hep birlikte Mesih’te inşa ediliyorsunuz.
Yşu. 1:9 Sana güçlü ve yürekli ol demedim mi? Korkma, yılma. Çünkü Tanrın RAB gideceğin her yerde seninle birlikte olacak.”
Kutsal Kitap alıntıları: Kutsal Kitap Yeni Çeviri © 2001, 2008
Comments are closed