Okuma: Romalılar 12:1–18
1 Öyleyse kardeşlerim, Tanrı’nın merhameti adına size yalvarırım: Bedenlerinizi diri, kutsal, Tanrı’yı hoşnut eden birer kurban olarak sunun. Ruhsal tapınmanız budur. 2 Bu çağın gidişine uymayın; bunun yerine, Tanrı’nın iyi, beğenilir ve yetkin isteğinin ne olduğunu ayırt edebilmek için düşüncenizin yenilenmesiyle değişin. 3 Tanrı’nın bana bağışladığı lütufla hepinize söylüyorum: Kimse kendisine gereğinden çok değer vermesin. Herkes Tanrı’nın kendisine verdiği iman ölçüsüne göre düşüncelerinde sağduyulu olsun. 4–5 Bir bedende ayrı ayrı işlevleri olan çok sayıda üyemiz olduğu gibi, çok sayıda olan bizler de Mesih’te tek bir bedeniz ve birbirimizin üyeleriyiz. 6 Tanrı’nın bize bağışladığı lütfa göre, ayrı ayrı ruhsal armağanlarımız vardır. Birinin armağanı peygamberlikse, imanı oranında peygamberlik etsin. 7 Hizmetse, hizmet etsin. Öğretmekse, öğretsin. 8 Öğüt veren, öğütte bulunsun. Bağışta bulunan, bunu cömertçe yapsın. Yöneten, gayretle yönetsin. Merhamet eden, bunu güler yüzle yapsın. 9 Sevginiz ikiyüzlü olmasın. Kötülükten tiksinin, iyiliğe bağlanın. 10 Birbirinize kardeşlik sevgisiyle bağlı olun. Birbirinize saygı göstermekte yarışın. 11 Gayretiniz eksilmesin. Ruhta ateşli olun. Rab’be kulluk edin. 12 Umudunuzla sevinin. Sıkıntıya dayanın. Kendinizi duaya verin. 13 İhtiyaç içinde olan kutsallara yardım edin. Konuksever olmayı amaç edinin. 14 Size zulmedenler için iyilik dileyin. İyilik dileyin, lanet etmeyin. 15 Sevinenlerle sevinin, ağlayanlarla ağlayın. 16 Birbirinizle aynı düşüncede olun. Böbürlenmeyin; tersine, hor görülenlerle arkadaşlık edin. Bilgiçlik taslamayın. 17 Kötülüğe kötülükle karşılık vermeyin. Herkesin gözünde iyi olanı yapmaya dikkat edin. 18 Mümkünse, elinizden geldiğince herkesle barış içinde yaşayın.
Kilise Ne Yapar?
Kiliseden söz ederken genellikle “Kilise nedir?” diye sorarız. Oysa bir adım daha ileri gidip sormamız gereken bir soru var: Kilise bir araya geldiğinde ne yapar? Kutsal Kitap’ın anlattığı kilise durağan bir kavram değil. Birlikte toplanıp Tanrı’yı yücelten, birbirini ruhsal olarak güçlendiren ve dünyaya açılan yaşayan bir halktır.
Kilise nedir?
Kilisemizin kusurları da var, sorunları da. Ama Kutsal Kitap tam da böyle olan bizleri Mesih’in bedeni (Rom. 12:4–5), Ruh aracılığıyla Tanrı’nın konutu (Ef. 2:21–22) ve Tanrı’nın ev halkı (1Ti. 3:15) olarak tanımlar. Birbirine muhtaç, birbirinden ayrılmaz üyeleriz. Taşlardan değil, yaşayan insanlardan inşa edilen bir eviz. Eski bir Turkcell reklamının dediği gibi: “Hayat paylaşınca güzel.” Tek başına yürünen iman yolu yorucudur; ama bizim tek bir beden olarak birlikte yürüme ayrıcalığımız var.
Neden bir araya gelmeliyiz?
Kilise anlamına gelen Grekçe “ekklesia” sözcüğü, Eski Antlaşma’daki “kahal” kavramının devamıdır. Kahal, Tanrı’nın Sina Dağı’nda ve tapınakta huzurunda gerçekten topladığı cemaattir, yani “toplanmış halk”. Bu yüzden kilise toplanmadığında gerçek kimliğini gösteremez. Kilise ne Hristiyanların gittiği bir binadır ne de haftada bir katılınan bir program. Bizi bir arada tutan şey ortak bir kimlik, ortak bir yaşam ve ortak bir çağrıdır. Hepimiz Tanrı’nın çocuklarıyız, hayatımızı paylaşıyoruz ve aynı çağrıyı aldık: kutsal olmak ve birlikte yaşamak. Böyle bir halk bir araya geldiğinde kilise görünür olur.
Bir araya gelince ne yaparız?
Kilise olarak bir araya geldiğimizde yaptıklarımızın üç yönü var. Yukarıya doğru birlikte Tanrı’ya tapınırız. İçeriye doğru birbirimize sevgiyle hizmet ederiz (Gal. 6:2). Dışarıya doğru dünyanın ışığı oluruz (Mat. 5:14–16). Bu üç yön tek bir ayette bile bir aradadır (1Pe. 2:9). Yalnızca tapınmaya odaklanırsak soğuk bir törene, yalnızca kardeşliğe odaklanırsak kendi içine kapanmış bir kulübe dönüşürüz. Yalnızca dışarıya bakarsak ruhsal kaynaklarımız ve kardeşlik temelimiz çabucak tükenir. Bu üçü, oranlarını dengelemeye çalıştığımız parçalar değil; birbirini besleyen güçlerdir. Farklı ülkelerden ve farklı kuşaklardan insanların tek bir kilise olması bile Tanrı’nın çok yönlü bilgeliğini gösterir (Ef. 3:10). İlahiler de böyledir: Tanrı’ya söylerken aynı zamanda birbirimize de söyleriz (Kol. 3:16; Ef. 5:19). Ben zayıfken başkalarının ilahisi beni taşır; o zayıfken benim sesim ona güç verir.
Kilisedeki zorluklar bir başarısızlık mı?
Yeni Antlaşma’da “birbirinizi” ve “birbirinize” ifadeleri elli kereden fazla geçer. Tek başına yaşayan biri “Birbirinizin yükünü taşıyın” ya da “Birbirinizi bağışlayın” buyruklarını yerine getiremez. Bu buyrukların ön koşulu birlikte olmaktır. Birlikteyken sürtüşmeler de kaçınılmaz. Ama kilisedeki zorluklar Tanrı’nın tasarısında bir hata değil; Tanrı’nın bizi kutsallaştırmak için kullandığı bir lütuf atölyesidir. Gerçeği sevgiyle söylerken, birbirimizi severken, birbirimize katlanıp bağışlarken ve yüklerimizi paylaşırken Mesih’in bizi ne kadar sevdiğini, bağışladığını ve bize nasıl hizmet ettiğini öğreniriz.
Nereden başlamalı?
Romalılar 12 önce temeli atar: bedenlerimizi Tanrı’ya diri birer kurban olarak sunmak ve düşüncemizin yenilenmesiyle her gün değişmek (Rom. 12:1–2). Yani çarmıhı ve dirilişi kabul edip Tanrı’nın çocuğu olmak ve her gün Kutsal Ruh aracılığıyla yenilenmek her şeyin ilk adımıdır. Pavlus bu temelin üzerine, kimsenin kendine gereğinden çok değer vermemesini söyler (3. ayet). Mesih bizi değerli saydığı gibi biz de kardeşlerimize daha çok değer vermeliyiz. Aramızda zayıflıklar olsa da ruhsal armağanlarımız da var; Pavlus bunları topluluğun iyiliği için kullanmamızı ister (6–8. ayetler). Ardından gelen 9–18. ayetler kilisenin bir portresidir. Özellikle 10. ayet dikkat çekici: “Birbirinize saygı göstermekte yarışın.” Kilisede ilişkiler al-ver dengesine değil, daha çok saygı göstermek ve daha çok sevmek için yarışmaya dayanır.
Birbirini düşünen kilise
İbraniler’in yazarı şöyle öğütler: “Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim. Bazılarının alıştığı gibi, bir araya gelmekten vazgeçmeyelim; o günün yaklaştığını gördükçe birbirimizi daha da çok yüreklendirelim” (İbr. 10:24–25). Birbirimizi nasıl gayrete getirebileceğimizi özellikle dua ederken düşünebiliriz. Bir kardeşimiz için dua ederken “Bugün onu nasıl yüreklendirebilirim?” diye sorar, Rab’den bilgelik ve yol isteriz. Bunu gerçekleştiren güç bizden gelmez. Ama Tanrı bunu aramızda yapabilir ve şu anda da yapıyor.
Ayetler
Ef. 2:21–22 Bütün yapı Rab’be ait kutsal bir tapınak olmak üzere O’nda kenetlenip yükseliyor. Siz de Ruh aracılığıyla Tanrı’nın konutu olmak üzere hep birlikte Mesih’te inşa ediliyorsunuz.
1Ti. 3:14–15 Yakında yanına gelmeyi umuyorum. Ama gecikirsem, gerçeğin direği ve dayanağı olan Tanrı’nın ev halkı arasında, yani yaşayan Tanrı’nın topluluğunda nasıl davranmak gerektiğini bilesin diye sana bunları yazıyorum.
Gal. 6:2 Birbirinizin yükünü taşıyın, böylece Mesih’in Yasası’nı yerine getirirsiniz.
Mat. 5:14–16 “Dünyanın ışığı sizsiniz. Tepeye kurulan kent gizlenemez. Kimse kandil yakıp tahıl ölçeğinin altına koymaz. Tersine, kandilliğe koyar; evdekilerin hepsine ışık sağlar. Sizin ışığınız insanların önünde öyle parlasın ki, iyi işlerinizi görerek göklerdeki Babanız’ı yüceltsinler!”
1Pe. 2:9 Ama siz seçilmiş soy, Kral’ın kâhinleri, kutsal ulus, Tanrı’nın öz halkısınız. Sizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmak için seçildiniz.
Ef. 3:10 Öyle ki, Tanrı’nın çok yönlü bilgeliği, kilise aracılığıyla göksel yerlerdeki yönetimlere ve hükümranlıklara şimdiki dönemde bildirilsin.
Kol. 3:16 Mesih’in sözü bütün zenginliğiyle içinizde yaşasın. Tam bir bilgelikle birbirinize öğretin, öğüt verin, mezmurlar, ilahiler, ruhsal ezgiler söyleyerek yüreklerinizde şükranla Tanrı’ya nağmeler yükseltin.
Ef. 5:19 Birbirinize mezmurlar, ilahiler, ruhsal ezgiler söyleyin; yürekten Rab’be ezgiler, mezmurlar okuyun;
İbr. 10:24–25 Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim. Bazılarının alıştığı gibi, bir araya gelmekten vazgeçmeyelim; o günün yaklaştığını gördükçe birbirimizi daha da çok yüreklendirelim.
Kutsal Kitap alıntıları: Kutsal Kitap Yeni Çeviri © 2001, 2008
Comments are closed